امير سونجك با سى هزار سوار به موجب فرمودهء حضرت صاحب‌قران كامكار متوجه جانب دمشق شدند و چون آن شهر نزديك كوه بود و حدّت سرماى زمستان روى نمود آن حضرت از آن‌جا عزيمت دمشق فرمود . ذكر عزيمت حضرت صاحب‌قران به جانب دمشق و فتح آن حضرت صاحب‌قران روز يك شنبه سيم جمادى الأول كه آفتاب در ششم درجهء جدى بود ، از ظاهر بعلبك نهضت نمود و يك منزل رفته به قصد زيارت نوح نبىّ عليه السّلام به كرك فرمود و سعادت زيارت به جاى آورده عازم دمشق شد و امرا كه به صوب صيده و بيروت رفته بودند آن نواحى را تاخته سالم و غانم بازآمدند و در اين مدت كه اهالى شام از عزيمت صاحب‌قران گردون غلام آگاه شده بودند ، پيوسته فرج پسر برقوق را كه صاحب تخت مصر بود ، بر توجه جانب دمشق ترغيب مىنمودند تا درين وقت كه گريختگان حلب به شام رسيدند نفير عام برخاست و صبح و شام ، فرج را به اهتمام تمام استدعا نمودند و او لشكرها جمع آورده با شوكتى تمام بيش از ادراك عقول و اوهام عازم شام گشت . نظم برافراخت فرمان ده مصر و شام * به بازوى كين رايت انتقام و چون به دمشق رسيد ، در استحكام شهر و قلعه شرايط احتياط به جاى آورد و از فريب نفس بدانديش ، با شخصى مزوّر زبان‌آور كه از تلبيس ابليس به صورت اهل فقر برآمده بود ، دو جاهل فدايى با خنجرهاى زهرآلود همراه كرد كه به رسم رسالت پيش حضرت صاحب‌قران آيند و هرگاه فرصت يابند دست بردى نمايند . آن مفسدان شرف بساط بوس يافته اداى رسالت كردند و چند نوبت سعادت قرب آن حضرت آن بدانديشان را ميسر شد . امّا چون حفظ الهى نگاهبان بود ، كارى نتوانستند كرد و صاحب اعظم و دستور معظم ، خواجه علاء الدين مسعود سمنانى ، كه